‘tenfiz’ Arsivi

Tenfiz , yabancı mahkeme kararının , Türk Mahkemeleri tarafından uygulanabilir  (icra edilebilir ) kabul edilmesidir. Aile Mahkemesinin verdiği tenfiz kararı kesinleştikten sonra yabancı mahkemenin verdiği boşanma kararının Türk Hukukunca uygulanabilmesi ve nüfus kayıtlarına boşanmanın işlenebilmesi mümkün olur.

YABANCI UNSURLU DAVALAR – TÜRK HUKUKU – KAMU DÜZENİ – BOŞANMADA TANIMA – TENFİZ 

  Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekte evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı (koca); İsviçre Schaffhacsan Kanton Mahkemesi’nden almış olduğu boşanma ve boşanmanın mali sonuçlarına ilişkin kararının tanınmasını istemiştir.

Karar tarihinden sonra 12.12.2007 günü 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun yürürlüğe girmiştir.

Mahkemece; tarafların müşterek milli hukukları olan Türk Hukuku’nun uygulanmamasının kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan delillerden tarafların hem Türk, hem de İsviçre vatandaşı oldukları anlaşılmaktadır.  Boşanma veya ayrılık sebepleri ve hükümleri eşlerin müşterek milli hukukuna tabidir. Tarafların ayrı vatandaşlıkta olmaları halinde müşterek mutad mesken hukuku bulunmadığı takdirde Türk Hukuku uygulanır. (5718 sk. Md. 14/1) Tanımada, yabancı mahkemece ilamının kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilmesi için yabancı ilamın tenfiz şartları taşıdığının mahkemece tespitine bağlıdır.

Tanımada 54. Maddenin binci fıkrasının (a) bendi uygulanmaz.(5781 sk.md. 58/1) Mahkemece ilamın kısmen veya tamamen tenfizine veya istemin reddine karar verilebilir.

Yabancı mahkemenin Türk Hukuku’nun uygulanmaması veya yanlış uygulanması başlı başına kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturmaz ve tanımaya da engel teşkil etmez. Türk Hukuk düzeninin temelini teşkil eden ve kendisinden vazgeçilmeyecek değerlerin ihlal edilmesi halinde kamu düzeninin açıkça ihlal edildiğinden söz edilebilir. Davalı (kadın) Türk hukuku’nun uygulanmadığını yahut yanlış uygulandığını ileri sürerek yabancı  mahkeme önünde istinaf yahut temyiz yoluna da başvurmuştur.

Bu açıklama karşısında boşanma kararı yönünden 5718 sayılı Yasa’nın 58. Maddesinin aradığı şartlar gerçekleşmiştir.  Sadece boşanma yönünden tanımaya, boşanmanın mali sonuçları için yapılan isteğin ise reddine karar verilmesi gerekirken, talebin tümden reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.12.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekte evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı Hollanda Mahkemesi’nce verilen boşanma kararının tenfizine ve tanınmasına karar verilmesini istemiş, mahkemece; “yabancı  ilamda Türk Hukuku’nun uygulanmadığı” gerekçe gösterilerek istek reddedilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir.

Hükümden sonra 12.12.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe giren 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında ; Kanunu’nun 54. Maddesinde tenfiz kararı verilebilmesinin şartları yeniden düzenlenmiş; bu kanunun  64. Maddesiyle yürürlükten kaldırılan 2675 sayılı Yasa’nın 38. Maddesinin (e) bendindeki “yetkili kılınan hukukun uygulanmamış ve Türk vatandaşı olan davalının tenfize bu yönde itiraz etmemiş olması” koşulu Yeni Yasa’da yer almamıştır.

O halde hükümden sonra yürürlüğe giren 5718 sayılı Yasa hükümleri dikkate alınarak delillerin bu çerçevede değerlendirilip, ulaşılacak sonuç uyarınca karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu karar tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 18.9.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.